In verandertrajecten krijg je soms met sabotage te maken. Vaak is dat terug te voeren op ofwel angst (al dan niet terecht) of tegengestelde belangen.

Voordat mensen tot echte sabotage overgaan zijn er meestal al meerdere signalen geweest die ofwel niet zijn opgepikt of simpelweg niet op te lossen waren.

Onlangs stemde het Europees Parlement, na jarenlange lobby van de vleesindustrie, over de vraag of een vegetarische snitzel wel snitzel mag heten. Want dat is enorm verwarrend voor consumenten. Of ze denken dat we echt zo dom zijn? Natuurlijk niet. Ik heb gezocht naar onderzoeken waaruit blijkt dat grote groepen consumenten vegetarische snitzels hebben gekocht terwijl ze dachten dat het vlees was en daar enorme mentale schade aan hebben overgehouden. Ik heb het nog niet gevonden. Dit gaat om een vorm van sabotage. Of liever een poging tot sabotage. Want zeg jij haverdrink in plaats van havermelk omdat de zuivelindustrie dit zo heeft bedongen?

Waarom doet de vleesindustrie dit dan? Wat willen ze bereiken, en heeft dat een slagingskans?

Dat is precies de vraag die jij als verandermanager of communicatieprofessional moet zien te beantwoorden. De vraag achter de vraag.

Vanuit daar kun je dan het gesprek aangaan. Niet dat je dan altijd de ultieme oplossing kunt aandragen, maar zonder het antwoord op deze vraag lukt het zeker niet.

Ik vraag me trouwens af of ze nu dan ook vreselijk verwarrende namen als slavink gaan aanpassen. Want ik hoorde onlangs dat daar helemaal geen vinkenvlees inzit. Én geen sla.